Compilatie klare taal 2003

LEDENBLAD Nederlandse Vereniging van Heldervoelende Mensen

COMPILATIE Klare Taal 2003

Op deze pagina presenteren wij een keuze van 10 verhalen en gedichten uit de eerste jaargang van Klare Taal.

Klare Taal is ons ledenblad; de verhalen en gedichten zijn door onze leden zelf geschreven/ingebracht.

4 keer per jaar stelt de redactie Klare Taal samen aan de hand van de kopij die zij ontvangt.

Inhoud:

  • Spreuk
  • Zoektocht
  • Hooggevoelig! - en ik dacht dat ik niet "in orde" was...
  • Het vogeltje
  • Affirmatie
  • Children
  • Na de geboorte
  • Gebed aan het Hogere
  • Inloopmiddag
  • Voorland
  • Zomer 2003

Spreuk:

Het leven is een feest, maar je moet zelf de slingers ophangen!

(Ingezonden door F.)

ZOEKTOCHT

Mensen

op weg

vertwijfelend zoekend

naar evenwicht

liefde en harmonie

soms zoek je te ver

luister je niet naar hem

jouw innerlijke stem

(Gedicht van Maria Egas, ingezonden door P.)

 

Hooggevoelig! - en ik dacht dat ik niet "in orde" was...

Afgelopen zomer heb ik de site van de NVHM op internet gevonden. Ik weet niet eens meer hoe, weet niet meer wat ik aan het zoeken was toen ik de site vond.

Wat ik wel weet: de informatie die ik gevonden heb en het contact daarover met de mensenvan de NVHM is voor mij een heel wezenlijk puzzelstukje geworden. Dat hele gevoelige in mij, waar ik al heel lang mee probeer om te gaan heeft sindsdien een naam en er bestaan mensen die dat zomaar begrijpen, hoe het werkt, omdat ze vergelijkbare ervaringen hadden en hebben.

De afgelopen twee jaar had ik op eigen houtje van mezelf geaccepteerd dat één dag in het weekend vaak op ging aan een combinatie van slapen, denken en rustig worden. Ik was al zover dat ik mijn omgeving daaraan kon laten wennen, dat mensen om me heen met mij mee accepteerden dat ik wat vaker dan zij een "time out" nodig had. Ik ontspan niet compleet van uitgaan, fietsen, wandelen of vrienden ontmoeten. Ik heb regelmatig tijd nodig om weer met mezelf samen te vallen.

Waar ik nog niet goed uitkwam: wat gebeurd er dan op zo een dag? Waarom gaat er "ongevraagd" zoveel door mij heen over dingen die gebeurd zijn in de week ervoor, over het effect dat die dingen kunnen hebben. Soms brengen gebeurtenissen me zelfs terug in de tijd, halen ze herinneringen of weten boven waarvan ik vaak dacht: wat moet ik hiermee? Moet ik het vertellen aan de personen die het aangaat? Het effect daarvan was vaak dat ik ongevraagd door de beschermlagen van andere mensen brak. Niet wat ik wilde, want boven alles wil ik me thuis voelen. Als je ongevraagd door de beschermlagen van iemand anders breekt, duwt een ander je vaak (terecht) iets verder weg. Weggeduwd worden is als afgewezen worden en is geenthuis voelen.

Een tijd nadat mijn gevoeligheid een naam had gekregen, vertelde ik dat heel beknopt aan mijn moeder. En kreeg een cadeautje want ze zei: "Oh, bestaat dat? Wat fijn! Dan is dat het bijzondere, wat we uit de praktijk al begrepen hadden, dat jij dat hebt."

Een hele bijzondere reactie van iemand die ik vaak ongevraagd geconfronteerd heb met mijn "weten".

Sinds de zomer heb ik voor mijn gevoel vele grote stappen vooruit gemaakt. Al die stappen waren vooral stappen naar binnen. En ik wil proberen om te beschrijven hoe ik die extra gevoeligheid zie en hoe ik er op dit moment mee om kan gaan.

Het grootste verschil tussen mij en niet-extra-gevoeligen is in mijn idee dat ik meer waarneem. Ik zie en voel niet alleen wat er feitelijk gebeurt tussen mensen, ik weet vaak ook iets over wat eronder zit, wat erachter zit bij mensen, wat de gevolgen kunnen zijn. Niemand verteld mij dat maar ik weet het, ongeveer, in sferen / gevoelens / intermenselijk. Niet als feiten.

Een tijd zei ik die dingen die ik "wist", als een kipje zonder kop vertelde ik wat er allemaal door me heen ging en ik lette ook vaak niet op tegen wie ik dat zei. Al die informatie binnenin was zo overdonderend. En ik dacht, nadat ooit is geprobeerd me aan te leren dat je "erover moet praten": ik moet erover praten.

De afgelopen maanden heb ik één ding geleerd: ik moet er niet over praten. Tenminste niet zomaar.

Heldervoelendheid voelt in zekere zin helemaal niet helder voor mij. Je kunt zoveel waarnemen, wat bij jezelf van alles teweeg brengt maar zeker geen helderheid.

Noem je het overgevoeligheid, dan krijg je bij "over" het gevoel van "te" met als gevolg de boodschap "moet dus weg". En dat is onmogelijk: het kan niet weg.

Hooggevoeligheid spreekt me als naam het meeste aan.

Eigenlijk ben je als zo iemand een gevoelsdeskundige. Maar of je gave positief uitwerkt, dat heeft voor mij alles te maken met hoe je ermee om kunt (leren) gaan.

Even een versimpelde vergelijking. Stel: je kunt goed koken. Als je je hele leven dan inricht op maaltijden maken is dat natuurlijk heel leuk voor anderen. Er zijn wel heel veel professionele koks die zelf meer drinken dan dat ze eten. Het heerlijke maaltijden maken is dan een talent waar ze zelf niet van meegenieten.

Ongeveer zo kan hooggevoeligheid ook "verkeerd uitpakken" in mijn idee. Als je los raakt van jezelf en met je gevoeligheid "de wereld wilt redden", als je gevoeligheid met jou op de loop gaat, dan kan dat gebeuren.

Ik heb sinds deze zomer voor mezelf de mogelijkheid gekregen om nog beter een andere keuze te maken. Ik heb kunnen besluiten dat het hooggevoelig zijn mijn privé-zaak is.

Ik mag kiezen of ik daar iets mee doe en op welk moment ik er iets mee doe. Maar ik mag ook kiezen om al die informatie die ik krijg gewoon langs mijn bewustzijn te laten passeren en ergens op te slaan en er niet of niet meteen iets mee te doen.

Wat niet helemaal privé is, is dat ik respect vraag voor hoe ik ben. Dat ik het niet aankan (en wil) om met veel mensen tegelijk iets te ondernemen, dat ik meer rust nodig heb, dat ik andere of meer aspecten waarneem dan de gemiddelde andere.

Maar wat er werkelijk door me heen gaat, dat gaat in eerste instantie NIEMAND iets aan. Ik heb daarbij ook het gevoel dat het niet werkelijk helemaal van mij is allemaal, wat ik aan informatie krijg. Wat van mij is, dat is een soort "plicht" om met deze gave en alles wat ik daardoor weet of aanvoel met zoveel mogelijkheid wijsheid om te gaan. Als ik zie of voel dat iemand klem zit, dan kan het ook een hele wijze beslissing zijn om daar niets mee te doen of pas later iets mee te doen.

De NVHM beschouw ik wel een beetje als privé. Ik hoop dat ik nog vaker voor Klare Taal mag schrijven en ik wil daarin niet aan de buitenkant blijven van wat ik van binnen kan ervaren.

Maar ik ben er dankbaar ervoor dat ik in mijn dagelijkse leven een manier heb kunnen vinden om die extra gevoeligheid van mezelf te laten zijn. En dat geeft mij zoveel kracht, dat ik hoop dat ik anderen met een vergelijkbare gevoeligheid daar iets van kan geven. Mede als dank voor dat die anderen met een vergelijkbare gevoeligheid mij een stukje "binnen" hebben teruggegeven.

J.

Naar boven

 

Het vogeltje

Op één van mijn fietstochten, maakte ik een tocht van Maassluis naar Nijmegen. Een route langs de Maas met zijn vestingsteden. Het is echt genieten om zo midden in de natuur over de dijken te fietsen. De huizen hier liggen vaak zo diep dat, het dak gelijk is aan de bovenkant van de dijk.Hier begint mijn verhaal.

Ik zat op een dijk in het gras met op ooghoogte een vrij steil dak. Opeens kreeg ik een vogeltje in de gaten. Het hipte eerst wat op en neer op de dakgoot, om vervolgens de 'grote tocht' te beginnen. Op één poot hipte het moeizaam het steile dak op.

Langzaam, tergend langzaam kwam het vooruit. Halverwege moest het uitrusten om daarna weer verder te gaan. Ademloos bleef ik naar dit moeizame schouwspel kijken. Eindelijk, eindelijk was het boven aangekomen, en stond nu op de nok van het dak. Keek om zich heen... en vloog moeiteloos weg.

Daar zittend op die dijk, heb ik alwéér een levensles gekregen. Deze keer van een vogel:

Doe dingen die je liggen en waar je blij van wordt, dat geeft kracht en sterkt je in je eigen waarde.

Dat vogeltje had immers ook van de dakgoot naar de nok van het dak kunnen vliegen. Maar het koos de moeilijke weg door zo te hippen. Kiezen wij ook niet vaak een moeilijke weg terwijl het gemakkelijker kan...!

E.

 

Affirmatie

Probeer je het doel waarvoor je in deze incarnatie naar de Aarde bent gegaan te herinneren.

En verlies dat doel niet uit het oog. Besef dat je een sterke ziel bent.

In de draaikolk van dat wat we leven noemen, vergeet je dat weleens.

Misschien is het dan goed als je dagelijks de volgende affirmatie zou uitspreken:

IK ben positief.

IK ben gelukkig.

IK ben een kind van God.

IK ben die ik ben,

IK ben een engel,

een engel van het Licht,

maar mijn taak is tussen mensen op Aarde.

IK zal mijn kracht aan mensen geven.

IK zal altijd weten:

- over welke krachten ik beschik,

- dat mijn aura van binnenuit gevoed kan worden

- en dat geen enkele negativiteit van buitenaf daar invloed op kan hebben.

Wanneer je dit dagelijks uitspreekt, wordt c.q. blijf je je bewust wat voor sterke ziel je eigenlijk bent en zo is het misschien makkelijker om je niet mee te laten voeren in de maalstroom van het leven, deze schijnwereld waarin onbelangrijke zaken heel belangrijk gevonden worden, en het meest wezenlijke in de mens DE ZIEL naar de achtergrond geschoven wordt.

Deze affirmatie behoort tot het Malva collectief.

(Ingezonden door C.)

Children are our real Teachers

Listen carefully and they will teach you

about the lost world of carefree beïng

in the present moment

Tibetan Wisdom

(Ingezonden door C.)

 

Na de geboorte...

Inleiding van het boek ‘Mijn ziel, Mijn Zaligheid’

Door Dr. Wayner Dyer ISBN 9022982327

Stel je het volgende eens voor. Twee baby’s zitten in de baarmoeder en voeren een gesprek. Laten we deze tweeling omwille van de duidelijkheid Ego en Geest noemen.

Geest zegt tegen Ego: ‘Ik weet dat het moeilijk te geloven is, maar ik geloof dat er leven na de geboorte bestaat.

Ego antwoordt: ‘Doe niet zo belachelijk. Kijk om je heen. Dit is wat we hebben, meer is er niet. Waarom moet jij altijd aan iets denken wat buiten de realiteit valt? Aanvaard je levenslot. Maak het jezelf gemakkelijk en vergeet die onzin over leven na de geboorte’.

Geest houdt zich een tijdje in, maar haar innerlijke stem staat niet toe dat ze lang blijft zwijgen. ‘Ego, nou moet je niet kwaad worden, maar ik moet er nog iets aan toevoegen. Ik geloof ook dat er een Moeder bestaat’.

‘Een Moeder’! zegt Ego, brullend van het lachen. ‘Waar haal je die absurde praat toch vandaan? Je hebt nog nooit een Moeder gezien. Waarom kun je niet aanvaarden dat dit alles is, dat er niet meer is? Het idee dat er een Moeder zou zijn is krankzinnig. Jij bent hier samen met mij. Dit is je werkelijkheid. Hou je nu maar aan je streng vast. Blijf zitten waar je zit en hou op met die dwaasheid. Geloof me, er is geen Moeder.

Geest verbreekt met tegenzin het gesprek met Ego, maar haar rusteloosheid wint het toch. ‘Ego’, zegt ze smekend, ‘luister nou eerst even voordat je mijn idee verwerpt. Ik geloof dat die voortdurende druk die we voelen, die bewegingen die het ons soms zo onplezierig maken, dat voortdurend wisselen van houding en dat steeds benauwdere gevoel dat gelijke tred lijkt te houden met ons groeiproces, ons klaarmaakt voor een plaats in het stralende licht, en dat we dat heel binnenkort beleven.

‘Nu weet ik zeker dat je knettergek bent’ antwoordt Ego. ‘Je hebt nooit iets anders dan duisternis gekend. Je hebt nog nooit licht gezien. Hoe kun je zoiets ook maar denken? Die bewegingen en die druk die je voelt, die vertegenwoordigen de werkelijkheid. Jij bent toch wel een figuur apart. Dit is jouw reis. Duisternis, druk en gevoel van opgesloten zitten, vormen samen jouw leven. Zolang je leeft, zul je daar tegen moeten vechten. Hou je nu aan je streng vast en hou alsjeblieft je mond’.

Geest ontspant zich even maar uiteindelijk kan ze zich niet meer inhouden. ‘Ego, ik wil je één ding zeggen en dan zal ik je nooit meer lastig vallen’.

‘Toe dan maar’, antwoordt Ego ongeduldig.

‘Ik geloof dat al die druk en al dat ongemak ons niet alleen naar een nieuw, hemels licht zullen voeren, maar dat we dat doormaken, Moeder van aangezicht tot aangezicht zullen ontmoeten en een vreugde zullen beleven die ver buiten ons bevattingsvermogen ligt’.

‘Nu weet ik zeker dat je stapelgek bent, Geest. Nu ben ik ervan overtuigd’.

(Ingezonden door H.)

 

Gebed aan het Hogere

Help mij om mijzelf te accepteren

en mijn nare trekjes onder ogen te zien

Om juist die kant van mij

met liefde te ontvangen

Ook al is dat o zo confronterend en eng.

Het liefst wil ik er voor wegkruipen

Net doen of ze er niet zijn

Ik zou alleen maar liefde in mijzelf willen voelen

En vrij willen zijn van elke negativiteit.

Maar blijkbaar moet ik ervaren

doorleven wat het is om een mens te zijn

De ene keer de nare kant van het leven

de andere keer weer de mooie kant ervan

En het is waar dat ik pas leer,

wanneer ik beide uitersten ken

Wanneer ik zowel de positieve,

maar ook de negatieve kanten van mijzelf durf te zien

Om daarna vervolgens te ervaren

hoe het is om neutraal te zijn

te leven vanuit mijn hart

Want ik weet pas werkelijk hoe het Licht eruit ziet,

Als ik ook de donkerte (her)ken!

Geef mij daarvoor de Kracht en het Vertrouwen...

H.

 

Inloopmiddag 2 november 2003 - Roosendaal

Wat veel liefde. Een dag later dringt het pas goed tot me door hoeveel liefde er was, die 2 november.

Het was heerlijk. Ik voelde me veilig. Ik voelde me begrepen, herkend, gesteund en bemoedigd. Hier kan ik lang op teren.

Het was fijn uit te wisselen.

Ik zag voorbeelden.

Ik ben me nu iets bewuster hoe ik strijd tegen mijn "lot".

Wat vind ik het eng om mijzelf te zijn.

Ik ben vorige week begonnen met het boek "Moeiteloos Leven" van Rudie de Graaf (ISBN 90-5599-121-X). Het is een heel concreet en praktisch boek.

Hiermee hoop ik graag weer een stukje verder te komen.

Ik vond de organisatie van 2 november geweldig en ook de website www.heldervoelendheid.nl vind ik geweldig.

Hij sprak me meteen aan. Zo helder, duidelijk, compact en geen toeters en bellen.

Ik hoop nog veel met de N.V.H.M. te maken te hebben.

Tot nu toe : HEEL ERG BEDANKT !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

E.

 

V o o r l a n d

Er vaart van hier een veer over de rivier.

Dat zet u voor eens aan de overkant.

Zo zult gij scheepgaan naar Gods bodemloze land

waar sterke handen hoeden mens als dier.

De bootsman neemt het laatste offergeld

van ieder die aan gene zijde wezen moet.

Steekt dan van wal met deze stille stoet

die hem ter dood werd opgemeld.

En slapend aan de overzijde aanbeland

breken de vliezen van het animaal geluk.

De zon staat als een heilige in brand

en oceanen spoelen de woestijnen stuk.

En hoog gezeten op Zijn troon de Heer.

Uit diepte van de tijden keert het leven weer.

G.

Zomer 2003

Op een wat grauwe zaterdagmiddag schuif ik achter mijn PC om mijn eerste verhaaltje te schrijven voor KLARE TAAL.

Het is dit jaar voor mij een heerlijke zomer, maar er zijn ook heel zware dagen bij qua energie.

Van die dagen dat ik om iets kleins vreselijk uit mijn slof schiet en/of vol loop met verdriet en waar vervolgens een boel schuldgevoel bovenop komt.

Als mijn partner op zo’n moment neutraal kan blijven, dan praten we erover, we sturen samen alles weg en dan gaat het daarna weer (even) goed.

Echter, als mijn partner via mij op een eigen stukje getriggerd wordt, dan is het hek van de dam...

Diverse thema’s zijn bij mij de afgelopen maanden aan de orde gekomen. Schuld en schaamte, me heel erg min voelen, mezelf steeds vergelijken met, gezien willen worden, iets voor mezelf willen, etc, etc.

In gesprek met anderen ontdek ik regelmatig, dat bepaalde mensen op dat moment op dezelfde energieën reageren als ik,

dat zij vergelijkbare moeilijke stukken doormaken. Blijkbaar wordt er in het groot gewerkt betreft bepaalde thema’s.

Op bepaalde dagen blijkt het negatieve massaal bij mensen aan te klikken.

Juist zij die het Licht zoeken en het goede proberen te doen, worden zwaar aangevallen door het negatieve. Ze worden emotioneel gepakt en ze worden tegengewerkt in het aardse.

Toch zie ik dat het Hogere alles leidt...

Dat het Licht altijd sterker is...

En dat ik steeds sterker word...!

F.

 

 

 

 

 

 

 

 

© Copyright 2003, 2004 NVHM