Compilatie klare taal 2004

© 2003-2005, Ledenblad Nederlandse Vereniging van Heldervoelende Mensen (NVHM)

Compilatie Klare Taal 2004

 

Inhoud:

  • Spreuk
  • Het Leven, als een flipperkast?
  • Wat bevordert mijn Heldervoelendheid
  • Vakantie
  • Zoeken
  • Lenteschoonmaak
  • Confrontatie
  • In-Zicht: Schoonmoeders
  • Aswoensdag
  • Goed en kwaad

"De stilte is nog steeds een prachtige taal die weinig mensen kennen" 

(J.)

 

Het Leven, als een flipperkast?

Nieuw voor mij is de ervaring, dat als ik me mee ‘omhoog’ laat voeren op een sterke kracht, dat ik vervolgens weer terug ‘naar beneden’ wordt geslingerd met een minstens even sterke kracht.

 

Bijvoorbeeld: ik voel me blij, enthousiast, gedreven om iets te doen. Ik ervaar dat als: ‘ik wil’, ik móet gewoon! Ik negeer de kleine stemmetjes die me willen attenderen op wat mij mogelijk kan bemoeilijken om te doen wat ík zo graag wil (= de realiteit!). Ik ben een beetje doof en blind op dat moment. Ik voel een soort euforie, ik droom. Ik ben als de rollende bal die uit zijn natuurlijke baan wordt weggetrokken door de magnetische kracht van een pion. En ik wil meteen ten uitvoer brengen wat ik voel; ik laat me meevoeren met de aantrekkende krachten.

 

Dit duurt bij mij nóóit lang. Weldra komt er die hindernis die mijn gevoel totaal omkeert. 

De extase slaat om in een vernietigende depressie. Zoals de bal tegen de betreffende pion ketst en de andere kant op vliegt.

 

Door deze gevoelens en gedachten van vernietiging heen komen is zwaar. Ik ‘flipper’ heen en weer tussen 2 pionnen: de ene stuurt me weer terug omhoog, de andere weer naar beneden. Pas als ik voorbij dit punt schiet, kan de zwaartekracht zijn werk weer doen, hetgeen eigenlijk betekent dat ik gewoon mijn verdere weg vervolg.

 

Het systeem van het Leven vergelijken met een flipperkast heeft wel iets. Elke bal die wordt afgeschoten legt een ander traject af, de een kort, de ander lang. Zo wordt ook elk mens in een ander leven ‘afgeschoten’, de een ‘speelt’ kort, de ander lang. De ene mens ‘flippert’ veel, de ander weinig. De een raakt vele hindernissen en wordt daardoor vaak heen en weer geslingerd, een ander rolt overal tussendoor.

 

Maar elke bal valt op een zeker moment uit het spel. Zo ook elke mens uit het Leven. 

Alle ballen zijn onherroepelijk onderweg naar ‘de uitgang’ als gevolg van de zwaartekracht; de zwaartekracht veroudert elk mens en dankzij de zwaartekracht is het leven van elk mens eindig.

 

Gaat het leven ook om punten scoren?

Of gaat het om het spel?

Bij flipperen geeft het zoveel mogelijk (grote) hindernissen aangaan en het zolang mogelijk de bal in het spel houden, de meeste punten. Het maakt uit met welke kracht je de bal het spel inschiet en hoe je hem al vanaf het begin zo goed mogelijk onder controle houdt. Zo zijn de krachten met betrekking tot de creatie en het opgroeien van een mens eveneens van belang voor het ‘slagen’ van zijn leven.

 

Het leven is een krachtenspel; zo ook de flipperkast.

Geen bal is hetzelfde, maar toch zijn ze soort-gelijk…

 

Laten we dan toch maar proberen om zoveel mogelijk punten te scoren als we tegen een hindernis aanlopen, en proberen om zolang mogelijk in het spel te blijven!

(J.)

 

 

 

Wat bevordert mijn Heldervoelendheid:

Als ik mijn grenzen respekteer

Als ik als ik mijn grenzen respekteer ook nog mijzelf respekteer

Als ik mijn tijd goed indeel

Als ik niet te hard ren voor andere mensen

Als ik me geregeld in mezelf terugtrek

Als ik mijn lichaam goed verzorg

Als ik mijzelf regelmatig verwen

Als ik in vrede ben met mijzelf

Als ik steeds weer opnieuw naar mijn Hart ga

Als ik mijzelf overgeef aan God

(E.)

 

 

 

Vakantie

Ik wil even iets met jullie delen. Hoe gaat het bij jullie met vakanties? Ik weet namelijk eigenlijk niet of ik dat nu wel leuk vind en dat ik dus gewoon met heel de meute meedoe en het leuk moet vinden. Ik heb dan ook mijn man laten beslissen wat we gingen doen. Hij besloot om twee weken in Nederland te gaan varen, met zijn tweeën. We hebben een motorjacht gehuurd. Prima leek me, geen verre afstand met de auto, geen 40gr. C. in het buitenland. 

Maar het is me zo tegengevallen… We zijn gisteren thuis gekomen, terwijl we eigenlijk t/m donderdag hadden gehuurd. Ik kon me met geen mogelijkheid ontspannen, en ben duidelijk over mijn grenzen heen gegaan met de nodige innerlijke spanningen en overspannen reacties. Die vanmorgen natuurlijk nog niet weg waren ...... en dan..... dan weet je het gewoon even niet meer…

Hierbij mijn gedicht waarin ik mijn innerlijke gevoelens inleg.

 

Stuurloos 

Ik ben stuurloos

Voel mezelf niet meer

Ben al het zelfvertrouwen in me kwijt

Dobber maar wat rond - hoe kom ik weer terug in deze tijd

 

Wat heb ik mezelf toch weer aangedaan

Voel me zo eenzaam in mijn bestaan

Weet gewoon niet hoe dit nu op te pakken

Wil nu steeds overal naar toe vluchten maar weet, dat zijn nu niet de juiste stappen

 

De pijn van alles komt weer helemaal bij me los

Ik ga in gedachten maar weer helemaal terug naar die grote dikke boom in het bos

Die hopelijk mijn innerlijke rust terug kan geven

Mag ik ooit alstublieft mijn eigen leven gaan beleven

 

Ik kan niet mee met de rest

Ook al doe ik nog zo mijn best

Ik ben alleen 

En bewandel doelloos een weg, niet wetend waarheen

 

Moet ik nu weer medicijnen gaan halen

Die mijn toppen wegneemt maar ook mijn dalen

Of zal ik berusten in wat er nu met me is gebeurd

En me laten troosten als ik mijn leven weer zo enorm betreur

 

Ik weet het gewoon even niet………………….

(J.)

 

 

 

Zoeken

Even een korte toelichting. Ik ben de vijftig gepasseerd, heb me altijd anders gevoeld. Ik zei altijd: “Ik hoor niet thuis in deze wereld, ik weet niet wat ik hier op aarde doe. ” Deze gedachten waren een komen en gaan. Overgevoelig en niet goed weten hoe ik moest leven. Mezelf weggestopt, zolang, alsmaar aanpassen. 

Het boekje van Marian van der Beuken was een openbaring, de inhoud ging over “mij”. Inmiddels kreeg ik de rekening van dat leven, over-over vermoeid, wat over ging in een depressie waar ik steeds verder in wegzakte, nu ruim 4 jaar geleden. Ik vecht om terug te komen, in die periode heb ik talloze gedichten geschreven, een belangrijke vorm om uiting te geven aan hoe ik me voelde en hoe het met me ging. Gevoelens die ik niet op een andere manier kon uiten. 

Ook op zoek naar gelijkgestemde mensen, zoeken, zoeken. Tot ik op deze vereniging stuitte. Ik heb heel veel behoefte om te delen, vind het ook heel fijn als ik andere mensen iets kan geven.

 

De wereld is een podium

En op dat podium sta ik

Ik speel m’n rol, en dirigeer

M’n rol al vijftig jaar

Ik ben ook de soufleur

In m’n eigen theater

In m’n eigen wereld

Op m’n eigen podium

Het dirigeren loopt wat uit de hand

Ik kan de maat niet goed aangeven

Gewend altijd gedirigeerd te worden

M’n rol spelen

Het spektakel dat “Mijn leven heet”

Ik ben perfect

Pas me aan in elke omstandigheid

Valt het licht uit,dan stop ik even, ga verder

M’n publiek mag ik niet teleurstellen

Al vijftig jaar gaat dat goed

De actrice met een masker op

Het masker is zoek

Ik probeer krampachtig te dirigeren

Het podium is weg, de lichten zijn uit

Ik heb geen rol meer

Ik ben op zoek naar de juiste maat

Het loopt wat uit de hand

M’n wereld heeft opgehouden te bestaan.

(L.)

 

 

 

Van overleven naar leven

Dit is de eerste keer dat ik naar buiten toe treed door mijn ervaringen op te schrijven en te delen met anderen. Ik weet niet eens welke mensen dit zullen gaan lezen en dat geeft me een raar gevoel maar het maakt het ook aan de andere kant wat makkelijker voor mij omdat ik denk dat als ik wel weet wie dit lezen dat ik me dan nogal kwetsbaar voel want ik leg toch een stukje van mezelf bloot en misschien vinden mensen me dan wel gek, maar ik ga toch door deze angst heen en heb deze poging gedaan en ik hoop echt uit de grond van m’n hart dat degene die het lezen er op welke manier dan ook er wat aanhebben. Sommige mensen noemden dit naar mij toe ook wel : writers-block, en dat klopt geloof ik ook wel want ik voelde me ook behoorlijk geblokkeerd om het op te schrijven. Het kostte me bijv. veel moeite om door te ademen en ik werd soms gek ( bewijs van spreken ) van al die gedachten die door m’n hoofd duikelden maar ik heb nu een wierookstokje voor mezelf opgestoken en ik hoop dat dit me helpt en ondersteund. Deze bovenstaande paar regels gingen mij eigenlijk makkelijk af; dat valt dus weer mee.

 

Dat ik heldervoelend, hooggevoelig enz. ben dat is me nu ook wel duidelijk en ik heb het vrij goed kunnen accepteren nu, maar ik heb het er ook heel moeilijk mee gehad, regelmatig nog wel, maar er is veel veranderd daarin voor mij mn. denk ik, dat ik het geaccepteerd heb,zoals ik al zei. Moeilijk is nu niet meer echt het goede woord voor mij, dat is nu veranderd in lastig. Ja, ik vind het regelmatig nog wel lastig maarrrrrrrrrr daar is ook iets anders tegenover komen te staan nl. dat ik het ook wel prettig vind en fijn en bijzonder en uniek en ik kan door vele ervaringen die ik nu heb, of beter gezegd, hoe ik nu in mijn leven sta, er ook heel blij van worden en zijn, en dankbaar. Het leven is voor mij er veel interessanter en aangenamer door geworden en ik voel me veel vaker een heel gelukkig mens. Dit had ik 2 jaar geleden ( ongeveer ) niet kunnen opschrijven, maar ik realiseer me dat dit wel steeds meer m’n realiteit is.

 

Ik ben gekomen uit de onderwereld, althans zo voelt het voor mij, alsof ik steeds aan het verdrinken was heeeeeeeeeeeeeel diep in de diepste zee van de wereld en iedere keer als ik net weer een klein beetje mijn hoofd boven water had ( op neus hoogte of ter hoogte van m’n mond ) dan kwam er weer een grote golf die me mee sleurde de diepte in. En ik zonk steeds dieper en dieper en dieper het water in tot ik bij de zeebodem kwam en zelfs door de bodem van de zee in werd getrokken en nog dieper , diep het binnenste van de aarde in tot ik er aan de andere kant er weer uitkwam en zag dat het China was en dacht; “Oeps, verkeerde plek”, en weer terug ging en de hele weg weer terug moest met veel vallen en opstaan. En ik heb een hekel aan water en zwemmen, vooral koud water. Maar dat is nu ook wel veranderd, gelukkig.

 

Hoe heb ik nu veel in m’n leven weten te transformeren, want dat heb ik de afgelopen jaren wel gedaan nl. veel van mijn angsten, mijn zelfbeeld en mijn slachtofferrol, heb ik kunnen transformeren in dat wat ik nu ben, voel, van mezelf vind enz. ( Ik heb echt heel lang gedacht dat ik gek was en dat God en iedereen Boven me vergeten waren en dat ik gewoon een foutje was maar ik kon maar niet bedenken wat ik nu dan zo fout had gedaan. Als kind, van ongeveer 8 jaar, lag ik op een avond in bed en ik kwam tot de slot som dat ik wel slecht moest zijn, waarom weet ik niet, en dat dat vast met vorige levens had te maken. Ik weet niet welke slechte dingen het waren maar het moest wel heel slecht en erg zijn en dat ik daarvoor moest boeten in dit leven. Toen ik als 8 jarig kind niet anders kon bedenken dan dat het bovenstaande voor mij aan de orde was heb ik tegen God gezegd: “Okee, als het dan de bedoeling is dat ik in dit leven boete moet doen hiervoor en als ik andere mensen daarbij dan help zodat zij dan wel een fijn en prettig leven hebben dan doe ik dat wel )

 

Nu heb ik gelukkig door, dat ik het toen helemaal bij het verkeerde eind had. God is niet wreed, ( er zijn momenten in m’n leven als ik er nu aan terug denk dat ik het wel zo ontzettend getroffen heb, dat ik zoveel bescherming heb gehad en ontvangen dat ik me nu realiseer : Ze zijn me nooit vergeten maar ze hebben me gedragen. Dus ik ben, gewoon, een hele grote bofkont!!! ), ik was niet liefdevol naar mezelf toe, maar dat had en heeft dus alles weer te maken hoe ik opgevoed ben; ik vind nog steeds niet dat ik opgevoed ben maar gevoed. Ik heb wel eten gekregen van mijn ouders maar al het andere staat mij niet bij dat ik dat ook heb gekregen.

 

Nu realiseer ik me ook en weet ik dat ik al vanaf mijn geboorte ( en misschien ook wel daarvoor, vast wel ) Helderziend en helderwetend, heldervoelend, heel gevoelig en noem maar op, was, maar ik heb nooit geweten, toen, dat dat niet zo gangbaar was ; ik dacht altijd dat iedereen zo was als ik; dat het gewoon was. Eigenlijk kan ik het zo niet eens stellen; het is moeilijk om uit te leggen hoe het toen was voor me. Ik weet wel dat ik niets begreep van mensen, waarom ze zo boos waren op mij, vooral m’n ouders; ik begreep niet dat mensen niet zagen, voelden, ervaarden hetgeen ik wel zag, voelde en ervaarde, maar me nooit gerealiseerd heb dat ik dus anders was om het maar even op deze manier te zeggen. Ik kan me voorstellen dat mensen het soms nogal bedreigend vonden, helemaal in die tijd. Toen werd hier niet over gesproken, het was maar raar en GEK. (taboe)

 

Maar dit ligt nu achter me, gelukkig. Hoe ben ik dan gekomen naar hetgeen ik nu ben ( en m’n ontwikkelingen zullen altijd verder gaan, ik ben er nog lang niet, volgens mij zijn het processen die eeuwig doorgaan, voor altijd. Maar steeds op een andere manier, ik vind dat zelfs wel leuk om te weten dat het altijd doorgaat want dan hoef ik me in dit leven minder te haasten om alles in 1 keer goed te doen en ik vind het wel creatief ; ik kan m’n leven nu ook steeds meer zien als een kunstwerk waarvan ik heel erg kan genieten en ik kan me vinden in het woord: levenskunstenaar )

 

De verandering, om van overleven naar leven te komen, heeft zich ingezet toen ik eind april 2000 in een huis aan huis blad hier waar ik woon een hele kleine advertentie zag dat Carl Bigheart (een noord-amerikaanse indiaan) een voordracht kwam houden. Ter introductie alvast de website: www.bigheart.nl

(C.)

 

 

 

Lenteschoonmaak

Dit jaar heeft de lente-energie bij mij een enorme schoonmaak- en opruimwoede ontketend. Zo ben ik opnieuw tegen de grenzeloosheid van mijn geest aangelopen, die mij in conflict brengt met mijn beperkte lichaam. De drive/energie van het heel-veel-willen(-doen), in combinatie met mijn perfectionisme en mijn verlangen te behagen, zorgt dat ik nauwelijks nog “nee” kan zeggen en dat ik vind dat ik altijd nog wel een tandje bij kan zetten.

 

Inderdaad, ik krijg veel gedaan, maar… ik verlies mijzelf. 

Ik raak het contact met mijn hart en met mijn lichaam kwijt, ik word éénzijdig gericht en emotioneel lichtgeraakt, ik verlies een deel van mijn persoonlijke bezieling en een stuk van mijn geestelijke kracht.

 

Ik kom bij zinnen via de niet meer te ontkennen klachten van mijn lichaam. Langzaam word ik me bewust waar ik mee bezig ben, ineens zie ik weer mijn oude patroon.

 

Ik wil deze lichamelijke én geestelijke pijn niet meer en begin te vechten tegen mijn perfectionistische ideaalbeelden. Via een bijbehorend emotioneel proces kom ik terug in de realiteit van mijn lichamelijke beperkingen en de imperfecte werkelijkheid van mijn huishouden. Een gedachte aan Jan Steen brengt een zucht van verlichting en tovert een lach in mijn gevoel.

 

Mijn laatste lente-weken zullen in het teken staan van lichamelijk en innerlijk herstel!

(F.)

 

 

 

Confrontatie

Soms is het vervelend, zo vervelend om je energie te verliezen. En dat gaat zo, zo makkelijk, zonder dat je er erg in hebt. Je voelt je machteloos, doelloos, en zeker niet de sterkste. Maar nu, wat is sterk? Zit kracht in het sterke, of in het zwakke? Nee, ik ben niet zwak, alleen maar moe, maar ik krijg de kracht, kracht om door te gaan, en dat, dat is sterkte.

 

Drie maanden geleden werd ik geconfronteerd met de ziekte van mijn man, hij bleek kanker te hebben en de uitzaaiingen zaten tussen de longen en tussen zijn liezen. Hij is pas 32 jaar oud, maar ja dat zegt dus helemaal niets. Het hele leven kwam op zijn kop te staan, ik heb mijn dochter van zes verteld wat er aan de hand was in de hoop dat ze niet zou schrikken van zijn achteruitgang. Gelukkig was dit makkelijker dan ik dacht. Zoals jullie misschien zelf ook al hebben meegemaakt (of mee zullen maken), wist ik al heel erg lang dat er iets met hem zou gebeuren, maar ik had een auto-ongeval in gedachte. Daar heb ik hem stiekem tegen kunnen wapenen door hem wijs te maken dat hij zeker een grote en veilige auto nodig had. Wat een opluchting voor mij toen die auto er kwam. Maar ja, tegen kanker kan je je zo moeilijk wapenen.

 

Zijn stemmingen, nervositeit en rusteloosheid heb ik de eerste paar weken ook meegemaakt, ook ik voelde mij niet ‘lekker’, maar dat heb ik redelijk goed kunnen verbergen. Eerst dacht ik dat het vanzelf wel over zou gaan, maar het opvangen van emotie en pijn kan je niet zomaar wegschuiven. Dus dan maar meegaan in het geheel. Maar dit kost zo ongelofelijk veel energie dat ik momenten had waarbij ik niet meer wist waar ik het vandaan kon halen. Jezelf afsluiten is dan nog het enige wat je kunt doen. Voor de buitenwereld lijkt dit misschien vreemd en niet normaal, maar wat zou het, ze weten uiteindelijk niet wat er in je omgaat, toch?

 

Dus soms zijn er dingen die je wel weet, je probeert er iets tegen te doen, hoe dan ook, maar uiteindelijk kan je alleen maar toezien hoe alles zich voltrekt. En dat is het moeilijkste van allemaal, het is het accepteren van de dingen die je misschien al wist. Maar gaat het uiteindelijk daarom, moet je alles zomaar accepteren? Dat is de grote vraag die voor mij blijft staan. Want als je een situatie accepteert, zal je er niets meer mee doen, en juist daar ben ik nog niet uit. Zou het niet zo kunnen zijn dat je hier opnieuw kunt kiezen, je meer mogelijkheden hebt? Maar is dat in dit geval dan niet de keuze van mijn partner, ben ik niet alleen maar iemand om een ander de weg te wijzen.

 

Jazeker, ik heb een gave om een ander (als die daarvoor open staat) de weg te wijzen, maar het is niet mijn keuze. Wat ik moet accepteren is de keuze van een ander, en dat dat is soms moeilijk, want ik weet dat het niet altijd goed afloopt en natuurlijk wil ik iedereen behoeden als ik kan. Maar dat is dus niet aan mij, helaas, en deze confrontatie met mezelf daar kan ik wel eens gek van worden. Dan denk ik wel eens; ‘Waarom luisteren ze toch niet naar mij, het zou zoveel makkelijker voor ze zijn.’ Maar ik weet dat ik het moet accepteren, de keuze van een ander, de uiteindelijke confrontatie, en dan kan ik alleen nog maar een vangnet zijn en luisteren.

(L.)

 

 

 

In-Zicht: Schoonmoeders

Waarom kunnen we zo’n moeite/problemen hebben met onze schoonmoeders/(-familie)? 

De negatieve kanten van je partner kun je aan omdat je van je partner houdt.

Maar diezelfde negatieve kanten kom je ook tegen in je schoonmoeder/-familie en daar houdt je minder/anders van, dus geeft dat veel meer problemen om te accepteren en mee om te gaan.

 

Bemoeizucht 

Een probleem dat je kunt hebben met je (schoon)moeder is BEMOEIZUCHT.

Bemoeizucht is een vorm van zorg voor die net te ver gaat qua gevoel van privacy.

 

Als dochter/zoon van je moeder kan het een veilig gevoel geven als je moeder meekijkt hoe je het redt en of je het redt in je eigen gezin/huishouden. Het kan fijn zijn om hulp/tips te ontvangen van haar, al sta je al op eigen benen. Ook kan het een trots gevoel geven dat jij je zaakjes goed op een rij hebt en laat je haar dat graag zien.

 

Als (schoon)moeder wil je graag dat je kind niks te kort komt, dat alles goed geregeld is, je wilt er graag van verzekerd zijn dat alles oké is en helpen en advies geven waar dingen niet op orde zijn.

 

Als je als (schoon)moeder over bepaalde grenzen gaat, dan wordt je interesse en hulpvaardigheid mogelijk als bemoeizucht ervaren. Als de relatie met je kind onevenwichtig is (aantrekken - afstoten) dan zijn grenzen voor een ouder lastig om te bepalen/aan te voelen.

 

Ook kan bepaalde moederzorg door de dochter als aangenaam, maar door de schoonzoon als vervelend worden ervaren. Een reden kan ook zijn dat de schoonzoon deze onderwerpen van zorg zelf niet deelt met de schoonmoeder (bv. de inrichting van kasten, schoonmaken, recepturen, bepaalde aspecten in het opgroeien/opvoeden van de kleinkinderen, etc. etc.).

(H.)

 

 

 

Aswoensdag

Omdat ik niet hoop dat ik terug zal keren

Omdat in niet hoop

Omdat ik niet hoop dat ik zal keren

En de gave van deze en de vrijheid van gene koop

Begeer ik niet meer die dingen te begeren

(Waarom zou de oude arend zijn vleugels ontvouwen?)

Waarom zou ik rouwen

Om de voorbije macht van het gemeen bewind

 

Omdat ik niet hoop dat ik zal kennen

De twijfelglorie van het vaststaand uur

Omdat ik niet denk

Omdat ik weet dat ik niet zal kennen

De ene ware macht die op den duur moet slinken

Omdat ik niet kan drinken

Waar bomen bloeien en bronnen vloeien, want ook daar is niets

 

Omdat ik weet: tijd is voortdurend tijd

En plaats altijd en alleen maar plaats

en wat werkelijk is is werkelijk voor één tijd

En alleen maar voor één plaats

Verheug ik mij om de werkelijkheid

En verzaak ik het gezegende gelaat

En de stem

Omdat ik niet hopen kan terug te keren

Daarom verheug ik mij, want iets zal ik toch moeten maken

Dat mij vreugde laat

 

En ik bid God dat hij ons wil bewaren

En ik bid dat ik vergeten zal

Al wat ik te veel met mijzelf blijf overleggen

Blijf verklaren

Omdat ik niet hoop dat ik terug zal keren

Voor wat gedaan is, en nu afgedaan

Moge het oordeel niet te zwaar op ons wegen

Laat deze woorden rekenschap geven

 

Omdat deze vleugels geen vleugels meer zijn die dragen

Maar louter slagen in de lucht

Lucht die nu uiterst droog is en klein

Kleiner en droger dan de wil

Leer ons bekommerd en onbekommerd zijn

Leer ons zitten, doodstil.

T.S. Eliot

 

Boekverslag 

Bovenstaand gedicht 'Aswoensdag' vormt de basis van het boek (biografie) “De wenteltrap - mijn weg uit de duisternis” van Karen Armstrong.

 

Ik kom erg weinig toe aan lezen, echter dit boek greep mij zo dat ik het binnen een paar weken uit heb gelezen. Het handelt over een vrouw (nu 58) die als 17-jarig meisje transformatie/verlichting zoekt en om dat te bereiken treedt zij in als non. Na 7 jaar keert zij - behoorlijk beschadigd vanwege o.a. haar gevoeligheid - het kloosterleven de rug toe, in de wetenschap dat zij God daarin niet heeft kunnen vinden. Dan volgt een moeizame weg naar herstel, haar zoeken naar God blijft thema in haar leven.

 

Dit boek trof mij zo omdat ik, ondanks het feit dat ik zelf geen kloosterverleden heb, toch last heb/had van een aantal van dezelfde beschadigingen die zij beschrijft. Wel ben ik met het geloof opgevoed, hetgeen diep is binnengekomen en verankerd in mijn wezen. Volgens mijn vader is mijn moeder in haar jongvolwassen jaren ook non geweest, maar is zij door haar familie uit het klooster naar huis gehaald. Helaas weet ik er het fijne niet van, mijn moeder zwijgt erover, maar misschien heeft zij zo bepaalde voor mij moeilijk te hanteren eigenschappen en karaktertrekken ontwikkeld.

 

Ik herken in Karen met name het niet zelf kunnen denken, niet zelf kunnen creëren, geen eigen wil kunnen bespeuren in je eigen geest. In tegenstelling tot Karen Armstrong kon ik zelfs niet nadenken over mijzelf. Er was geen ‘Ik’ in mij, ook geen schouwende/reflecterende. Ik was één met de omgeving/mensen/energieën waar ik in verkeerde. Ik had totaal geen zelf-bewustzijn, geen eigen gedachten, geen geest-kracht van mijzelf. Ik had alleen een heel ‘fijn’ gevoel.

 

Ook herken ik het enorme onvermogen om een plaats te verwerven in het leven, om gewoon te leven. En alle tegenslag en uiteindelijk een gedeeltelijke verklaring voor bepaalde symptomen door de diagnose van een lichamelijke ziekte. Maar ook het alleen-zijn en het altijd maar zoeken naar God of niet-God ... en het uiteindelijk vinden van een bevrijdend beeld/gedachte van God.

 

Het boek “De wenteltrap” is toegankelijk geschreven en heeft bij mij persoonlijk een aantal puzzelstukjes op zijn plaats doen vallen. Daarnaast heeft Karen’s studie van de bestaande religies mij hier en daar een welkom verdiepend inzicht gegeven.

(F.)

 

 

 

Goed en kwaad

Een zin aan het Leven is om Alles aan den lijve mee te maken 

Om Al Wat Is - goed én kwaad - te leren kennen

Het Al gaandeweg te beërven

 

GOD Is Al-Om – de Alfa tot en met de Omega

Waarom zou Hij oordelen

Licht én duisternis Zijn immers uit Hem

Zo ook uit ons

 

Toch ben ik bang om bewust met het kwade te zijn

Heb ik oordelen; straf en schuld bezwaren mij

 

En juist dáárom word ik benaderd

Kan ik om het kwade niet heen

Net zolang 

Totdat ik niet langer oordeel of angstig ben

omdat ik het kwade door en door KEN.

(A.)

 

 

 

© Copyright 2004, 2005 NVHM