Een kind als zovelen

<- terug

 

Een kind als zovelen

Een kind als zovelen, één van de zeven. De jongste. In ons gezin was je allemaal één, een echt individu was je niet. Tenminste zo werd je niet behandeld. Alles wat ik deed en ervaarde, hadden mijn broers en zussen ook al gehad, dus wat was er nou zo bijzonder aan?

Er werd ons vaak duidelijk gemaakt om ons aan te passen, aan elkaar, aan onze omgeving, aan de maatschappij. De school hielp daar een aardig handje bij!

Als kind voelde ik van alles, en ervaarde veel. Heel soms durfde ik wel eens wat los te laten, maar al snel werd gezegd: "Rijke fantasie".

Al heel jong kreeg ik in de gaten, als ik niet buiten de boot wou vallen, om een groot gedeelte van mijn gevoelsleven af te sluiten. Tenminste dat heb ik mijn hele jeugd geprobeerd. Voor mijn idee moest ik wel omdat ik de vele kwetsingen anders niet meer verdragen kon.

Veiliger was het om "minder" te voelen, kwijnde weg diep in mijzelf. Mijn familie zag mij als "die jongste, die vaker vreemde fratsen had". Degene die net even iets anders dan de rest moest zijn.

En ik? Ik hield angstvallig mijn masker op van zogenaamde onverschilligheid en "hardheid". Was voor mezelf op de vlucht. Dacht als 12 jarige diep na over de zin van mijn leven en waarom ik het leven zo zwaar ervaarde. Vroeg mij af waarom al dit soort dingen toch gebeurden? En uit bescherming sloot ik mij nog verder af.

Praatte veel met mijn vriendin, filosofeerden samen en gingen bij het uitgaan compleet uit ons dak.

Toen... een ongeluk, mijn vriendin overleed, ik bleef leven. Ik had mijn gevoel inmiddels zover afgeschermd dat ik jaar in, jaar uit, doormodderde met mijn leven. De "genadeklap" kwam toen mijn eerste grote liefde onze relatie verbrak.

De ene therapie na de andere. Rond mijn achttiende kwam ik in een zware depressie terecht. Wilde naar mijn vriendin toe. Zij was immers wel gelukkig? Waarom was ik niet dood?

Steeds vaker kwam haar beeld bij mij op. Ik was bang voor de mensen, maakte mij zorgen om wat men van mij vond. Ik wist immers niet beter?

Heel langzaam aan, na vele jaren, heb ik de stukjes van de "rotzooi" van mijn leven weer bij elkaar geraapt. Met hulp van met name mijn man en de zoveelste therapeut. Ik ging steeds vaker op zoek naar datgene wat ik nu echt voelde, degene die ik nu werkelijk was. En niet "één van de velen".

Met het terughalen van mijn gevoel, opende zich ook (opnieuw) mijn spiritualiteit.

Ik begon te begrijpen waarom ik als kind zo geweest was en waarom dingen zo waren gelopen. Met dit begrip kwam ook de pijn. Die oude pijn van niet gezien te worden, niet uniek voor je ouders te zijn. Bepaalde patronen in ons gezin werden mij helder. Aan mij de zware taak om te accepteren en met liefde te ontvangen.

Maar poeh! Wat is dat moeilijk! De enige manier om er mee te kunnen leven, is mijzelf te zijn, vanuit mijn hart.

Niet alsnog proberen alles te veranderen, of alsnog op zoek te gaan naar die bevestiging.

Het is goed, het is onderdeel van mijn leven.

En het Hogere helpt mij hierbij.

Het gaat om MIJ! Om mijn Liefde, om mijzelf te kunnen zijn. Ongeacht wat al die anderen ervan denken.

Het is mijn leven, mijn geluk en mijn Gevoel!

En daar zal ik heel liefdevol, altijd voor blijven vechten!!

Bedankt lieve familie

dat ik onderdeel van het gezin mocht zijn

Fijn dat ik het mocht ervaren

Al deed het soms flinke pijn.

Toch ben ik dankbaar

dat ik jullie ken

en houd ik heel veel van jullie

Daardoor weet ik immers wie ik nu werkelijk ben.

Ik kan nu weer genieten

openstaan voor wat leeft in mij

Ik kan voor al wat leeft, een diepe liefde voelen

En dat... maakt mij zo intens blij!

"Ik ben blij dat ik ben"

Lisa