Het verhaal van Jans

<- terug

 

Mijn levensverhaal

Mijn herinneringen beginnen al jong, vanaf een jaar of drie. Ik woonde alleen met mijn moeder en werd een rustig en gemakkelijk kind genoemd. Ik had geen aandacht nodig en speelde uren alleen. We woonden vlak bij familie en ik was geliefd, vooral door mijn oma. Wel was ik nachts vaak bang, ik zag dan van alles op mijn kamer maar kon dit niet uitleggen vanwege mijn jonge leeftijd. Ik herinner mij nog goed dat deze verschijningen echt niet positief te noemen waren, het verschil was duidelijk, soms was het wel vriendelijk en viel ik rustig in slaap.

Mijn moeder hertrouwde en we gingen verhuizen, ver weg van alles wat veilig was. Ik was toen vier. Mijn stiefvader was niet zo gesteld op kinderen, mijn moeder was zwaar labiel (nooit genezen), mijn leven werd een hel. Veel lichamelijk geweld van zijn kant, geestelijke mishandeling was haar deel. Mijn buiten zintuiglijke waarnemingen kwamen steeds vaker voor, het kwam niet in me op erover te praten.

Er was me al geleerd dat ik beperkte geestelijke vermogens had, dit heb ik ook lang geloofd. Als ik al eens iets zei wat ik niet kon weten, dan was dit duivels volgens ma. Op mijn vijfde zat ik bij het RIAGG, want ik sloot geen contacten en was vreemd. Maar vanaf deze leeftijd had ik ook geen last meer van nare verschijningen. Na een mishandeling dook ik er volledig in en voelde zowel geestelijk als lichamelijk niets meer. Als er bezoek was voelde ik me veilig en ging deze mensen wel eens vertellen wat ik bij ze zag, maar ook dat is me snel af geleerd.

Na een aantal jaren ben ik uit huis geplaatst en heb ik veel hulpverlening genoten, maar ik kon niet praten en begin met deze mensen zeker niet over paranormale dingen. Later in het kindertehuis gingen deze ervaringen ook door en werd ik een kind met inzicht genoemd, voorspellingen werden genegeerd, ook als het letterlijk uitkwam, ik bleef vreemd. En steeds eenzamer, met niemand kon ik praten en ik lag nachten wakker. Ik ben tot mijn dertigste bang voor van alles geweest. Als puber mat ik mij een zogenaamde stoere houding aan en raakte nog verder van mezelf verwijderd, want ik voelde wel degelijk mededogen met alles en iedereen (nog steeds, gelukkig). Ik heb geen opleiding afgemaakt en bij geen enkele baan mij goed gevoeld. Ik had een enorm minderwaardigheidscomplex.

Ik ben getrouwd met mijn jeugdvriendje en we hebben samen kinderen. Het paranormale ben ik gaan gebruiken voor mensen in mijn omgeving. Het is fijn om mensen te helpen en veilig ver weg van mijzelf. Maar sinds kort werkt dit niet meer zo, ik wil meer, zeker blijven helpen, maar ik wil ook geestelijke vrijheid, mijzelf vinden en mijn antwoorden. Maar dit is zo moeilijk, er komt zoveel omhoog en echt ik probeer, maar ik kan niet alles doorvoelen. Ook kan ik er dan niets meer bij hebben, daar kom ik natuurlijk niet onderuit met een paar kinderen. En als ik dan lees dat het net zo lang kan duren als dat het opgebouwd is, zinkt de moed mij in de schoenen en vraag ik me soms af of ik wel verder wil. Het fijne is dat gepaard met de verwerking, ook spiritueel inzicht komt. En dan is het toch gemakkelijker relativeren.

Jans