Kenmerken van heldervoelendheid

<- terug

 

Kenmerken van heldervoelendheid

Ik heb geen nare jeugd gehad. Ik weet wel mijn angst nog voor antiekzaken en kerken. Daar wilde ik niet naar binnen. Dan ging ik net zo hard huilen totdat ik niet meer hoefde. Voor mij was het eng, er ‘hing’ teveel in de lucht en ik had er last van. Waarom zou ik dan naar binnen gaan? Daar protesteerde ik dan heel hard tegen.

Mijn oma heeft een tijd in een klooster gewoond, waar ik wel eens logeerde, maar daar was ik 's nachts zo angstig, omdat mij een akelig gevoel beklemde en ik sliep daar niet. Het leek altijd net of er meer mensen in het klooster waren. Ik wist dat heel zeker.

Als er iemand in de supermarkt liep met een raar been, dan kreeg ik daar last van. Ik voelde me ongemakkelijk en misselijk worden en kon zo m'n been net zo raar aan laten voelen als dat het er bij diegene uitzag. Maar toch kon ik mij daar wel snel al van af helpen, door heel goed m'n voeten op de grond te zetten, dan voelde ik weer wie ik was. Mijn benen waren wel normaal.

Waar ik veel later achter kwam was iets tijdens de middelbare school. Elke middag dat ik thuis kwam, had ik een ander humeur. Mijn moeder begon het op te vallen en ze duidde mij erop. Ik kon heel agressief binnenkomen. Of juist heel verdrietig, of heel blij. Maar zodra ik op m'n kamertje zat, voelde ik me moe en had ik geen zin meer in iets. Ik luisterde dan muziek en kon uren wegdromen. Ik deed altijd m'n deur op slot, niemand mocht mij storen. Ik moest me dan weer opladen.

Als ik met mn ouders ging winkelen, was ik na een uur helemaal op. Ik kon niet meer en wilde niet meer. Ik had buikpijn en mijn liefde voor shoppen was weg. Ik wilde alleen nog maar naar huis. Ik merkte dat ik teveel indrukken kreeg en teveel prikkels.

Nu ik student ben heb ik het nog steeds. Ik kan niet lang met mensen samen zijn. Ze vermoeien me, omdat ik de hele tijd probeer het naar hun zin te maken. Ik voel veel bij mensen en ik weet wat hun lasten zijn en waar ze mee zitten. Ik merk het gelijk als iemand zich anders voor doet dan dat hij is en op iedereen pas ik me aan. De angst dat mijn identiteit namelijk niet gewaardeerd wordt is daarom ook groot. Het werkt in een vicieuze cirkel. Aan de ene kant pas ik me aan, omdat ik niet wil dat iemand zijn stemming verandert in een negatieve stemming. En aan de andere kant durf ik ook niet mezelf te zijn, in de angst dat het wordt afgekeurd. Dus dan maar aardig blijven en aanpassen. Bijna nooit nee zeggen en altijd socializen.

Door dit bovenstaande loop ik nu tegen een aantal dingen op. Namelijk, wat wil ik, wie ben ik en wat hoor ik eigenlijk te doen? Gelukkig heb ik een sterke intuitie die mij soms gewoon leidt, maar vaak wring ik mij in bochten en lig ik weer moe op bed. De meeste mensen snappen dat niet. En daardoor voelde ik me lange tijd weer vreemd. Maar nu probeer ik langzamerhand naar mezelf te kijken en er voor open te staan erachter te komen wat er met me is. Wat ik wil, in plaats van dat anderen willen dat ik dat doe. Ik heb redelijk een eigen mening gekweekt, omdat ik al redelijk ver ben met mezelf te ontwikkelen en af te schermen. Ik vind mezelf het namelijk wel waard om te doen wat ik wil doen. Ik ben alleen nu nog heel vaak mij er niet van bewust dat ik weer eens ‘om de tuin wordt geleid’ en afgeleid wordt door anderen. Hun gevoelens en hun wil. En daar wil ik graag wat meer aan doen. Het is zo frustrerend dat ik te laat weet wat ik wil. Soms kan het wel een half uur duren voordat ik daadwerkelijk voel wat ik voel. Na een half uur kan ik woedend worden over iets dat daarvoor is gezegd. Ik merk dat ik mijn gevoelens dus heel makkelijk afsluit en die van de ander juist heel duidelijk aanwezig zijn. Daarna komen pas die van mij. En dat vind ik jammer. Maar daar ben ik wel mee aan het werk!

Volgens mij zijn dit allemaal kenmerken die bij heldervoelendheid horen en ik ben blij dat er over gesproken kan worden. Ik vind het zelf altijd wat onduidelijk, maar ik weet wel dat ik het heb en dat het lastig is.

[Anoniem]