In gesprek met het meisje

<- terug

 

In gesprek met het meisje

 

Ik loop door het bos en er gebeurt iets met me. Vertrouwd met alle geluiden, en kleuren, siddert er een onrust in mijn lijf. Dapper loop ik door en ik voel een zwaarte, mijn voeten gezogen in het natte bosgrond, nog wat stappen en ik weet het zo goed voorbij die bocht, daar vind ik haar. Ik zucht en ik ben er niet meer zo zeker van. Toch weet ik dat het goed is dat ik die stap neem, verzamel moed en probeer op het pad te blijven. Daar zie ik haar, alleen, ze lijkt wel wild, hoe kan ik haar bereiken…. Voorzichtig loop ik door, en weg is ze, zomaar uit het zicht… zal het dan toch niet hoeven dit keer?

Onwennig kijk ik rond, plots staat ze achter me en tikt me op de schouder, ze zegt: “tikkie jij bent, hem…” Geschrokken kijk ik achterom, en sta ik oog in oog met het meisje. “Ik wacht al zolang op jou, maar je komt maar niet, ja soms heel even. Heb je mij niet horen roepen?” Mijn ogen worden gespiegeld in die van haar, het geeft een herkenning. Mag ik nu eindelijk weer met je spelen, vraagt het meisje, en ze kijkt hoopvol. Ik raak wat in de war, want was ik niet wijzer dan zij? Ja hoor, tuurlijk wil ik met je spelen. Ik zie haar ogen glinsteren, ze danst van blijdschap en ik kijk toe. Nu ben ik niet meer alleen, je bent er weer zegt ze vrolijk… De vorige keer dat je me vast nam bij mijn hand, was je bang voor mij, maar waarom, wat heb ik dan gedaan?

Ik voel mijn angst, en een schuldgevoel komt over me, weer zie ik die ogen en weer ben ik bang. Het meisje lijkt veel sterker dan ik, ik raak in de war, omdat ik dacht dat zij er slechter aan toe was dan ik. Nu is er die twijfel. “Rara, wie ben ik, zegt het meisje, …toe zeg het dan? Je kent me toch nog wel?” Verlegen sta ik haar aan te kijken, en zeg ja kleine lieve meid ik weet wie je bent, ik ben jij. Ze schatert en zegt ja dat klopt, en waarom ben je dan zo bang voor jij? Ik stotter en zeg ik voel me schuldig, ik heb je hier achter gelaten, omdat ik dacht dat je dan veilig was, het is hier zo vredig en stil. Ik heb je willen beschermen maar ik kon het niet ik was maar een kind, en niet sterk genoeg. Ik wilde niet dat je ook maar iets voelde, of erbij zou zijn, en heb je hier gebracht. Het leek allemaal zo’n goed idee, nu weet ik wat ik heb gemist, en dat is mijn contact met jou!!!

“Het is nog niet te laat hoor”, zegt het meisje en reikt haar hand uit. Ik ben bang, emoties lopen hoog, ik schaam me voor dit kind, maar waarom,… ik heb toch niets fout gedaan? Ik pak haar bij de hand, en voel het contact met mezelf, tranen verwarmen, de kilte verdwijnt… Ze kijkt me aan en lacht en zegt, “nu heb je mij weer, mogen we nu weer samen zijn?” Ik denk na, en realiseer me dat ik een volwassen vrouw ben geworden, en nu over alle middelen beschik om haar te beschermen en er voor haar te zijn.

Ze maakt gekke sprongetjes op het pad terwijl ze mijn hand vastpakt. Ik breek, en ga gehurkt bij haar zitten, opgelucht en in tranen vertel ik haar dat we geen geheimen meer hoeven hebben, dat er naar ons geluisterd wordt en dat we niet gek zijn. Ze knikt, en zegt:” ik had het al gezien, maar jij sloot maar steeds je ogen, rende weg voor alles wat moeilijk was.” Ze geeft me een bloemetje en zegt, deze heb ik voor je bewaard want ik vind je lief. Nu ben ik weer de weg kwijt, ik kan er niet goed tegen als mensen mij lief vinden, het brengt zoveel achterdocht.

“Wees niet bang, want je doet het al, jij laat toe dat er iemand van je mag houden, en houdt ook van iemand. Hou je ook van mij?” Ik voel haar lijfje, en ze nestelt zich tegen me aan. Ik krijg het een beetje benauwd, maar het voelt goed. “Lieve meid, daarom had ik je weggestopt, verborgen gehouden, niemand mocht aan jou, jij mocht geen pijn. Ik dacht dat dit liefde was, maar ik had het verkeerd begrepen. Ik pak haar in mijn armen, en geef haar een knuffel, en zeg” lief klein meisje ik hou van jou! Ik wil er voor je zijn, en samen met je wandelen op dit pad om te genieten van ons, je alle liefde en zorg van de wereld geven. Ik kan er weer voor je zijn, omdat ik nu begrijp wat echte liefde is.“ We wandelen door en we worden verwarmd door het felle licht, ik geef een kus op haar wang en een knuffel en het meisje kijkt blij, ze zegt eindelijk ben je weer mij!!! Eindelijk zijn we vrij!!!

 

Jeanette, januari 2006.